تبلیغات
آیپاک

همایت از ما
لوگو در برابر لوگو

  رافضی كه در منابع تاریخی به صورت‌های «رافضیه»، «رافضیان» و «روافض» آمده، از كلمۀ رفض به معنای ترك كردن می­باشد و در اصطلاح كلامی مخالفین امامیه، عنوانی است كه بر همۀ فرقه‌های شیعه و گاهی بر گروه و فرقۀ خاصی از آنان و گاهی نیز، بر كسانی كه محبت خاندان پیامبر (ص) را ابراز می‌كنند اطلاق می‌شود.
  وجه استعمال این كلمه در مورد شیعه آن است كه آنان، ایمان به سه خلیفه را ترك كرده­اند.
  مفهوم رافضی و رفض، آن چنان گسترده و عام است كه اهل سنت، به هر كس كه تمایل به اهل بیت پیامبر می‌كرد لقب رافضی می‌دادند، تا جایی كه كسی مثل امام شافعی، رهبر یكی از بزرگ‌ترین مذاهب چهارگانۀ اهل سنت، می‌ترسید اگر به بیان فضائل علی (ع) و فرزندان آن حضرت بپردازد متهم به رافضی شود.
  كسانی كه این اصطلاح را بر شیعیان یا دوستداران اهل بیت پیامبر (ص) اطلاق می‌كنند، قصد نكوهش و مفهوم انحراف از دین اسلام را در نظر دارند. در حالی كه به شهادت قرآن كریم و احادیث، كلمۀ رفض و رافضه، در نظر پیامبر (ص) و امامان معصوم (ع)، از بار معنوی مثبتی برخوردار است كه به عنوان نمونه به چند مورد آن اشاره می‌شود:
 1) سلیمان اعمش گوید: به ابوجعفر (ع) گفتم: فدایت شوم مردم ما را رافضی خوانند، معنای آن چیست؟ حضرت فرمود: به خدا سوگند آن‌ها نیستند كه شما را به این نام خوانده‌اند، بلكه خداوند در تورات و انجیل به زبان موسی (ع) و عیسی (ع) شما را به این لقب نامیده است.
 2) امام صادق (ع) به یكی از اصحاب خود فرمود: به خدا سوگند كه نیكوترین نام (رافضه) را خداوند به شما بخشیده است، مادامی كه پایبند به سخن ما باشید و بر ما دروغ نبندید.
 3) از امام باقر (ع) روایت شده كه آن حضرت فرمود: من از رافضه هستم و رافضه از من است و این جمله را سه بار تكرار فرمود.
این روایات دو مطلب را اثبات می‌كنند:
  الف) اهل سنت و دشمنان شیعه، از كاربرد كلمۀ رافضی قصد تحقیر شیعیان را داشته‌اند و این­که آنان مسلمان نیستند و از دین خارج شده‌اند.
  ب) ائمۀ طاهرین(ع) برخلاف نظر اهل سنت، خوشحال بوده‌اند كه آن‌ها و پیروان‌شان را به این اسم بخوانند، زیرا معنا و مفهوم این اصطلاح را مثبت، شریف و نیكو ارزیابی می‌كردند و آن را رتبه و مقامی شریف و والا می‌دانستند.
 
 

منابع:
کتاب وضعیت شیعه در عربستان نوشته
        محمد علی مهدوی راد
  علل پیدایش این اصطلاح
1) برخی نوشته­اند علت نامگذاری شیعیان به رافضه، آن است كه چون كوفیان با زید بن علی بن الحسین (ع) بیعت كردند و زید به قصد خونخواهی جدّ خویش قیام كرد، پیروان وی فكر كردند كه زید بن علی (ع)، گویا بی‌اذن و اجازۀ امام زمان خود، قیام كرده است، از این رو وی را ترك كردند و رفض نمودند و آن‌گاه زید، كلمۀ «رفضتمونی» را دربارۀ آنان به كاربرد و آن‌ها از آن پس به این نام خوانده شدند.
  این نسبت درست نیست، زیرا با تعریف‌ها و توصیف‌هایی كه ائمه (ع) از زید كرده‌اند سازگار نیست؛ شیخ بهائی گوید: ما از زید جز به نیكی یاد نمی‌كنیم، زیرا از پیشوایان ما در تمجید و نكویی وی روایات بسیاری وارد شده است؛ از جمله امام صادق (ع) می‌فرمود:
 
                               «خدا عمویم را رحمت كند»
 
امام باقر (ع) دربارۀ وی فرموده است:
 
            «او بزرگ خاندان خود و انتقام گیرندۀ خون آن‌ها است»
 
 2) بعضی نوشته‌اند كه علت اطلاق اصطلاح رافضی بر شیعیان و سبب پیدایش آن، این بوده است كه چون امام باقر (ع) ‌چشم از جهان فرو بست، مغیرة بن سعید كه از اصحاب امام بود و از نفوذ و اعتبار زیادی برخوردار بود، به امامت محمد بن عبدالله بن حسن بن حسن بن علی بن ابی طالب(ع) اعتقاد پیدا كرد و از امام صادق(ع)‌ جدا شد و امام صادق(ع) او را رفض نمود و لعن كرد و شیعیان از او تبرّی جستند و از آن تاریخ وی و هوادارانش را رافضه خواندند.
  این ادعا نیز صحیح نیست، زیرا در منابع و مآخذ چنین آمده است كه رافضیان نخست پیرو مغیرة بن سعید عجلی كوفی بودند و چون او رأی خود را در باب امامت محمد بن عبدالله بن حسن، اظهار داشت، شیعیان از او روی گردانیده و به همین دلیل شیعیان را رافضه خواند و با توجه به شواهد، اصطلاح رافضه پیش از این جریانات رواج داشته است و بر كسانی اطلاق می‌شده كه با حكومت وقت مخالفت می‌كردند. حتی معاویة بن ابی‌سفیان نیز آن را در مورد مخالفان خود به كار می­برد.
در روایات ائمه نیز در مورد كاربرد آن، به دو مفهوم اشاره شده، یكی در مورد كسانی كه از خیر روی گردان می‌شوند و دیگری در مورد افرادی كه از شرّ و ستم، روی برمی‌تابند.
  به این ترتیب «رافضه» در مورد شیعیان، اولاً به صورت عام به كار رفته و همۀ گروه‌ها و فرقه‌های شیعی را در برمی‌گیرد و اختصاص به گروه و فرقۀ خاصی ندارد و ثانیاً اطلاق این اصطلاح در مورد شیعیان، از جانب حكومت‌های جابر و مستبد وقت و بعضی از بزرگان اهل سنت انجام می‌گرفته، تا دستشان در مورد شكنجه و آزار آنان باز باشد. حتی برخی از بزرگان دین اهل سنت، با هدف سركوبی شیعیان، این اصطلاح را به كار می‌برده‌اند و ثالثاً ترویج این فكر و اندیشه در باور مسلمانان بوده كه رافضی بودن مساوی با انحراف از اسلام و دین و احكام شریعت است. از این رو وقتی شیعیان را به این لقب می‌خواندند، منظورشان آن بوده است كه شیعیان عموماً، از دین اسلام خارج هستند و افكار و عقاید منحرفی دارند. از این رو می‌بینیم در كتاب‌های ملل و نحل و منابع تاریخی اهل سنت، آشكارا عقاید شیعیان و افكار و اندیشه‌های آن‌ها را با اندیشه‌ها و افكار باطل غالیان، خوارج و مخالفان اسلام در هم آمیخته‌اند و سپس به عنوان اعتقادات شیعه، به خود مسلمانان عرضه كرده‌اند.
  از این گذشته، بسیاری از كتاب‌های ملل و نحل و منابع تاریخی و كلامی اهل سنت، به ناروا شخصیت‌های مهم و بزرگ شیعه كه در دینداری آنان شك و تردیدی نیست متهم به ایجاد فرقه‌های گوناگون و عقاید انحرافی كرده‌اند كه همین مطلب می‌تواند ما را به نوشته‌های آنان در مورد فرقه‌های اسلامی، دچار تردید سازد.







[ شنبه 1390/10/17 ] [ 09:33 ب.ظ ] [ دلی منتظر ظهور ]
درباره وبلاگ

آمار سایت
لوگوی همکاران
خبرنگار ضد ماسون

جهاد نرم افزاری


مجمع تحقیقاتی جهاد اسلامی

کلیک کنید