تبلیغات
آیپاک

همایت از ما
لوگو در برابر لوگو

در نیمة دوم قرن 18 میلادی، توجه دوبارة سرمایه‏داران و تجّار غربی به منطقة شرق مدیترانه به عنوان یكی از مراكز مهم كشت و صدور غله و پنبة آسیا به بازارهای اروپا از یك سو و بازار پارچه‏های ارزان اروپایی از سوی دیگر آغاز شد و به حضور گروه كثیری از تجّار یهودی و اروپایی در بنادر این منطقه انجامید. این فرآیند، در اوایل قرن نوزدهم پنبة شرق مدیترانه را به مهم‏ترین كالای صادراتی به بریتانیا بدل كرد (با توجه به استقلال آمریكا كه بزرگ‏ترین كشتزارهای پنبه انگلیس و فرانسه در آن قرار داشت، اهمیت پنبه مناطق دیگر جهان نیز بیشتر شد). در نیمة دوم قرن 18 میلادی، توجه دوبارة سرمایه‏داران و تجّار غربی به منطقة شرق مدیترانه به عنوان یكی از مراكز مهم كشت و صدور غله و پنبة آسیا به بازارهای اروپا از یك سو و بازار پارچه‏های ارزان اروپایی از سوی دیگر آغاز شد و به حضور گروه كثیری از تجّار یهودی و اروپایی در بنادر این منطقه انجامید. این فرآیند، در اوایل قرن نوزدهم پنبة شرق مدیترانه را به مهم‏ترین كالای صادراتی به بریتانیا بدل كرد (با توجه به استقلال آمریكا كه بزرگ‏ترین كشتزارهای پنبه انگلیس و فرانسه در آن قرار داشت، اهمیت پنبه مناطق دیگر جهان نیز بیشتر شد).
در این سال‏ها، بخش عمدة سواحل شرقی مدیترانه، قسمتی از استان سوریه محسوب می‏شد و كنترل این ناحیه به عهده والی شهر بندری "عكا" بود. این شهر بندری به دلیل داشتن قلاع مستحكم نظامی و اشراف بر سایر بنادر شرق مدیترانه، به عنوان مركز این منطقة مهم تجاری شناخته می‏شد (محدوده تحت تسلط "حاكم عكا"، تقریباً همان منطقه‌ای است كه از دوران جنگ اول جهانی تاكنون به "فلسطین" شهرت یافت). از سال 1790 "احمد جزار" حاكم مقتدر "عكا" مبارزة شدیدی را علیه سلطة انحصاری سوداگران اروپایی بر كشت و تجارت پنبه و غله منطقه آغاز كرد و در سال 1791 تجار فرانسوی را از بنادر منطقه بیرون كرد. در این زمان فرانسة انقلابی، بزرگ‌ترین دشمن و رقیب انگلستان بود؛ اما سند قابل توجهی مبنی بر این كه "احمد جزار" تحت نفوذ یا فشار انگلستان، دست به اخراج تجار فرانسوی زده باشد به‌دست نیامده است. انقلابیون فرانسوی كه در آن سال در بدترین شرایط اقتصادی - به لحاظ محاصرة اقتصادی كشورهای مخالف انقلاب فرانسه - قرار داشتند و محرومیت از بنادر "مدیترانه شرقی" در آن مقطع زمانی، فشارهای وارده بر آنان را بیشتر كرده بود، پاسخ مناسب به این عمل "جزار پاشا" را به 7 سال بعد واگذار كردند.
در سال 1798 "ناپلئون بناپارت" ژنرال جوان جمهوری انقلابی فرانسه، با تهاجمی سنگین به "مدیترانه شرقی" قصد داشت با دستیابی به آب‌های دریای سرخ، راه خود را به سوی هندوستان، به عنوان شاهرگ حیاتی بریتانیا، باز كند. وی برای رسیدن به این هدف باید به قلب امپراتوری عثمانی حمله می‏برد.
مصر شمالی طی نبردی خونین در سال 1798 زیر چكمه‏های ارتش فرانسه رفت. پس از آن ناپلئون به سوی بنادر شرقی مدیترانه (واقع در فلسطین امروزی) رو كرد و ابتدا شهرهای "غزه" و "رمله" را تصرّف كرد، سپس در سال 1799 با نیرنگ، دروازه‏های بندر "یافا" را گشود و عازم اصلی‏ترین قلعة نظامی منطقه یعنی "عكا" شد و این شهر را به محاصرة خود در آورد. محاصرة "عكا" دو ماه به طول انجامید و ناپلئون در این ایام موفق شد قسمتی از سپاه خود را برای اشغال شهرهای "ناصره" و "صفد" عازم كند. این لشكركشی به فلسطین، انگلستان را به تكاپو وا داشت، چرا كه در صورت تصرف "عكا" توسط ناپلئون، بازپس‏گیری آن، كاری بسیار دشوار بود و حاكم "عكا" در حقیقت بر منطقة فلسطین مسلط می‏شد و "جناح شرقی دفاع از هندوستان" به تصرف دشمن در می‏آمد و كوتاه‌ترین راه ارتباطی انگلستان با دریای سرخ و هند، قطع می‏شد. با توجه به این‌كه زمزمة حفر كانالی جهت اتصال "دریای مدیترانه" به "دریای سرخ" نیز در میان نخبگان سیاسی و نظامی شرق و غرب به گوش می‏رسید، تصرف مصر و سوریه خطری جدی برای حاكمیت بریتانیا بر مشرق زمین ایجاد می‏كرد؛ به همین دلیل ناوگان انگلستان به كمك محاصره شدگان قلعة "عكا" شتافت.
از همه مهم‌تر این كه سوریه، دروازة امپراتوری عثمانی محسوب می‏شد و با اشغال آن، موجودیت امپراتوری عثمانی مورد تهدید جدی قرار می‏گرفت و این مسأله‏ای بود كه با سیاست‏های قرن نوزدهمی بریتانیا منافات داشت (به دلایل اتخاذ چنین سیاستی، خواهیم پرداخت).



طبقه بندی: صهیونیسم، یهود در قرآن،
برچسب ها: روچیلد،
[ دوشنبه 1390/06/7 ] [ 12:00 ق.ظ ] [ دلی منتظر ظهور ]
نظرات
درباره وبلاگ

آمار سایت
لوگوی همکاران
خبرنگار ضد ماسون

جهاد نرم افزاری


مجمع تحقیقاتی جهاد اسلامی

کلیک کنید